Жалт-жұлт еткен дүние ғұмыр-тірлік! Көлеңкеңнен көңілім көрмеді үркіп. Өттім талай тар жолдан ат-көлік сау, Сезім, сенім тізгінін теңшеп іркіп. Өткізбедім дел-сал күй қалғып-мүлгіп, Қатарымнан ертелеу аштым түңлік. Айдыныңа тұңғиық ашық таңда — Тәуекелшіл талаппен кеттім сүңгіп.
Құлықпен құмары ынтық жалықпаған, Құныға жыр ұшырдым қалықтаған. Аспандап асқар асып кетпесем де, Қиынға қиялдаудан тарықпағам.
Таза талант мыңнан бір, Жазбай танып құшып қал, Көлегейлер жанында далбаса бар ұшықтар. Далбасамен талантты лайлайды пысықтар, Абай айтқан пысықты алпыс орар пысық бар.
«Адам күні адамменен» деген сөздің мәні не? Бір сом беріп, бес сом алар саудагердің әні ме? Ісі түссе, көлеңкеңдей қасыңнан еш қалмайтын, Ісі бітсе, із салмайтын жылпостықтың сәні ме?
Танды қуа алаулап күн шығары — ақиқат. Шабыт қуса ширығып жыр туары — ақиқат. Сезім құлын желіде жұлқынары — ақиқат. Ноқта қиып желкесін шұрқырары — ақиқат.
Сабыр, тағат безбенде Тартыларын сезгем бе?! Лифтіменен зәулімге Көтерілдім лез-демде.