Түзде ешкім тиіспейді ағалыға. Қосады қара құндыз жағалыға. Қосады қыста мұздан таймайтұғын, Ал жазда тасырқамас тағалыға. Кеспейді жолын ешкім ағалының, Санатты бірі санап бағалының. Текешік мұрындарды қытықтайды, Жұпары желдей есіп самалының.
Айтарымды айтқыштар айтты ғой деп, Айтып-айтып ат таңдап қайтты ғой деп. Ер мен жүген сыпырып бесті атымды, Жіберуші ем өріске «әйт, шу, әй» деп. Менің есем, несібем кеміп кепті. Ал айтқыштың өрісі кеңіп кепті. Қосамжарлау біреуге — ұсақтық деп, Қосақталу…
Күдік көп, сезік те көп, үміт те көп. Дем берер қос қолтықтан жігіт Медет. Енеді бойға қуат құдірет Сенім, Қажытқан сәл сейілсе ауру дедек. Күреске шығарады мияттасың, Тағдырлас, намысы ортақ ұяттасың. Басымдық бақ, тәлейді Хақтан тілеп, Түседі қара санға, тұяққа…
Аз пысық әлі бейғам жіктеліп жүр, Алшысыз, тәйке, бүксіз, шік келіп жүр. Уымен бақастықтың ми зақымдап, Ұлттық ой, санадан үптеліп жүр. Жасайды ағаға іні айла сауда, Баласы әкесіне салмай сауға. Күндестік ала мысық ішін тырнап, Сарыарқа ит қосады Алаутаға.
Тұмшалаған тұман бар, Әлемді кең көрсетпес. Жол, жобаға күмән бар, Ойын, дөңін өлшетпес. Балсыз болмай, балды да, Ылди, өр деп жатпайсың. Қорғалақтап алдыға, Нар тәукел аттайсың.
ЖОЛДАССЫЗДЫҚ Жолдассыз ба? Жолдассыз күнің жарым. Кім таниды көк теңге құның барын? Құлақ жейді қаңғырдай ол жоқ жерде. Жанға жақпай еш дыбыс сыңғырларың. Қызығы жоқ жолдассыз күлкінің де, Жүз жиында жыртақта бір күніңде. Дәм-татусыз тіл, таңдай түк тұшынбас, Көңіл бейжай…