«Мына заман қай заман, қай-қай заман?» Империя күйреген дай-дай заман. Тәуелсіздік жол іздеп сай-сайлаған, Даусы өктем заман бұл айқайлаған. Ұлт жандылар жүргенде жүген іздеп, Ақ қойларын боз дөңге шай-шайлаған. Боз бестілі бұрынғы пысық хатшы Іліп кеткен билікті қайқаймадан.
Ақша — түлкі, аунауды ұнатады. Қанша аунаса,- соншама үн қатады. Қарға аунаса,- құлпырып, қарға бұрып, Құлын құны кұнан боп қунатады.
Соқпағанмен тарихқа арнап қорған, Қасқайып кек қайтарып қалмақтардан. Әр төбенің астында мыңдап қазақ Найза ұстап намысын қорғап қалған.
Менің халқым сапырылысқан заманда, Батыс, Шығыс, Оң, Солынан анталап, Төрт тұстан да жау қоршаған заманда Анттас, әріптес достары сатып шатысқан. Қиян-кескі жылдарда. Монғолмен де, шүршітпен де атысқан. Қуат іздеп тұс-тұстан, Мықты, іргелі сатпайтұғын дос тапқан. Мият іздеп әр жұрттан, Тірек…
Атыңнан айналайын атамекен! Кіндік қан сенде төккен атам, әкем. Тал бойым, табиғатым саған мәнсұк, Тер тегіп от қойныңды Отан етем. Сен маған махаббаты от анамдайсың, Сімірткен балды земзәм банандайсың. Биікке бала құстай алып шығып, Әр танда қанатымды тарамдайсың.
Көзін ашпақ болып қалың наданның, Досы болды әкем кітап, қаламның. Сол әкеміз және алғашқы ауылда Бірі болды мектеп ашқан адамның. Бірі болды ашық көзді адамның, Бірі болды ғашық сөзді адамның. Сол әкеміз ойпыл-тойпыл заманда Ілінгені-ақ нысанасына наданның.