Қам көңіл, қам сүт емген пендемін ғой, Тәлімсу, тәйтіктіктен кендемін ғой. Сойқанды сүрең күнді, сұрапылды Тіпе-тік белдеспей де жеңгемін ғой. Кім білсін? Алғы күндер не береді? Бәйгі атым әлде көкпар өңгереді. Жел қуып жеткізбейтін әңгелегі Тәрізді қуалатар әлденені.
Жанымда қалтарыс жоқ айла бүккен, Жадағай тозып келем жай қалыппен. Жүзбе-жүз айтылыпты сөзім түгел, Бүркелмей жамау-жасқау жайма әдіппен. Пердесін жалғандықтың жұлып аппын, Көлгірсіп көз алдамай найқалып өң. Жылпосты жемқор аттай жер тарпытып, Жүрмеппін бөктергіме байланып жем.
Үмітім — көнбіс көк дөнен, Жел сүзіп жалын жымады. Бөлісер жүк жоқ өңгемен, Тайсалып неден қыңады. Күтеді алдан сынағы, Құлағын артқа жығады. Сенімім — көнбіс көк бесті, Тағалап жектім арбама. Көк шағыл өткел көп кешті, Көп түсті көкпар — салмаға.…
Қаздитып тіктеп бойын, түзу өскен, Көк сүзген, бірін-бірі күндеместен. Кеңдікпен, кемелдікпен кербезденіп, Нұр, нәрді тең бөліскен қың деместен. Ұмтылған Күнге қарап, Айға қарап, Солқылдақ балашықтар бойлаған-ақ. Сыбызғы, сырнай басым күйі сазды, Сырбаз-ақ самырсындар сары балақ.
Аспанда ерек дабыл кем күркіреген, Жаңбыр құйды дамылсыз сіркіреген. Ағыл-егіл, кең көше көл боп кетті, Шомылтпаған бұта кем, сілкімеген. Телегейлеп бұлқынған бұлақтармен Тоған, арық қалмады кілкімеген. Қыз-қырқынды ықтатып қорғалатып, Маңқияды бұрышта бір түп емен. Апталатып ақ жауын себеледі. Жылғаларды сылқым…
© Естеу Нүсіпбеков Қуғынды үйде туылғам, Қуғынды күн кешірдім. Сүргінде бел буынғам, Сүргінде ойды өсірдім. «Халық жауы» атанған Менің де әкем, ағайым. Қағып сыртқа қатардан, Қабақ шытқан ағайын. Қорлансам да өлмедім, Ерте қатты қабырғам. Өгіз күшпен терледім, Өгіз міндім сабырдан.