© Естеу Нүсіпбеков Қақпадан шығып қарасам, Кеңиді ғажап тынысым. Жадырап жаным орасан, Жазылып бойдан құрысым. Ағылған жұртты көремін, Көлікті және жаяулы. Егдеге сәлем беремін, Жарқын жүз, жаны аяулы. Мектептен қайтқан баланың Наз үні желпіп сергимін. Ақ самай, ақ шаш ананың…
Жақсы тұрмас өз елін елеңдетпей, Сергек ұстап, сананы, көбеңдетпей. Қартайса да қартаяр жол-жөнімен: Ақыл-ойын биіктен төмендетпей, Пендешілік ындынын шеменді етпей. Мәуесі мол, тұратын қолың жетпей, Жасартпай ол тұрмайды, елендетпей. Желіспен де желпінтер, жорға айдатар, Шардақ ойлы шабанмен тепеңдетпей, Шаркез, сынғақ…
Нағыз ер: аршынынан талмағандар, Саудаға ар-ұятын салмағандар. Қатарды аяғынан шалмағандар, Озғанды түп етектен алмағандар. Нағыз ер: теңтұсына тараймаған, Артынан жеткендерге алаймаған. Өз жолын, өр-еңісін абайлаған, Бақ-тәлей басқада артса қараймаған…
Ақ бұлағым тануға, Анализші сен болдың. Асыл судан қануға, Кесе ұсынған сен болдың. Математик ғалымсың. Атақты да қорғаған. Баспагерсің, заңгерсің, Кітабың бар ондаған.
Мешін жылы ақпандатқан, Ақ түтекте туыппын. Ақ құндақта сезе қоймай, Не екенін де суықтың. Ауғын атам қуаныпты, Шаңырағына шайқалған. Шаншылатын болғанына, Үміт тірер уықтың.
Тиерде менен пайда жылмаңдайды, Қылықты жас әйелдей қылмаңдайды. Кейде ерте, кейде кеш кеп хал-жай біліп, Көңілді ауламаған күн қалмайды.