Сар желеді сағыныш
Сар желеді Сағыныш Сарыкермен, Сарыкерді сүзілтіп сары желмен. Суырардай сары күз сары шөпті, Созғылайды сабырсыз әбігермен.
Сар желеді Сағыныш Сарыкермен, Сарыкерді сүзілтіп сары желмен. Суырардай сары күз сары шөпті, Созғылайды сабырсыз әбігермен.
Жалт-жұлт еткен дүние ғұмыр-тірлік! Көлеңкеңнен көңілім көрмеді үркіп. Өттім талай тар жолдан ат-көлік сау, Сезім, сенім тізгінін теңшеп іркіп. Өткізбедім дел-сал күй қалғып-мүлгіп, Қатарымнан ертелеу аштым түңлік. Айдыныңа тұңғиық ашық таңда — Тәуекелшіл талаппен кеттім сүңгіп.
Азырақ ағайынға айтар назым: Көңілім қоңыр күйдің тартты сазын. Елу жыл еңселігін жыр жүгі езген, Бұл Естеу сымпылдатты аққу, қазын. Қаз қойқаң, үйрек байпаң, аққу саңлақ, Сақ жүзді тыныш қоныс, айдын таңдап. Кім кепіл тұрмағанға қанға жерік Сұр мерген қарауылға…
Ой, есіл ауыр мінез жан ашырым! Кейде сен қатал сөгіп жан ашуын. Есемді жібересің елге көрнеу, Тыңдамай тентек сезім таласуын.

Сабын сәндеп ораған сары жезбен, Ақ күмістеп безеген моншақ көзбен. Сезімдерді тіл жетпес зергерлікпен Сөйлетуді сәулеттеп сергек сезген.
Сандығын сағыныштың тізгін жұлқыр, Жанмын ба көп қаңтарған мен бір сылбыр? Бақыл бол! Емеспін мен ондай ғаріп Сезімге – сезімге емес бергем шылбыр.