Күн кірпігі қадау-қадау найзадай Бұлт-кілемді шұрық тесік түйреді. Шұғыла-жігіт жарқыл қағып сай құлдай, Көлбеңдетіп көлеңкені сүйреді. Көгілдірін ерткен үйрек көл тіліп, Бұқты барып жасыл құрақ қамысқа. Қопа жақта аншы мосқал өкініп, Көз салады көлегейлей алысқа.
Ерке өзенім, Есігім, екпіндеген, Ел қадірлер шағың бұл жеттім деген. Жуасыды шу асау ағындарың, Арбасына өмірдің жектім де мен. Жағаң жасыл бау, бақша миуа тұнған, Арасында сәуле-бұрым ширатылған. Сұлулықтан, кілең жас тәттіліктен Жићазды үйсің әдейі жинатылған.
(Бeкceйіт Hүcіпбeкoвтің әнінe) © Естеу Нүсіпбеков Caлқын тay, cayмaлды көл, cыpнaйлы өзен, Қaйыңды, қapaғaйлы, бeткей-бeзeң. Қapaқaт тepгeн күндeй қoйыныңнaн Өзімді өзіңмeнeн біpгe ceзeм. Жaнғa Шипa ayaң-aй, Дepткe дaya дaлaң-aй.
АСПАНТАУ БОЙЛАП КЕЛЕМІН 1 Аспантау бойлап келемін. Буырыл жалын атымның Ай сәулесіне шомылтам. Көкшулан ашық аспанға Қиян қиял тоғытам. Әулие Тау — Аспан Тау Ата мекен тұрағым. Араласам бұл тауды, Елеңдейді құлағым. – Жай жасыны- жаным да, Шақпақтары — шырағым.…
Ел деген ат, жер деген ат мақтаныш, Демейді ол зәмзәм суын жаттан іш. Кіндік қаның жуған жердің шалшығын Дейді: — жаудан қорғап жүріп аттан ұш. Қоңыр жазық бабам салған ат жарыс, Бейбіт күнге терің тек те тап-табыс. Елдігіңді, ерлігіңді қорға…
Көп үндемей жүргенге, ойсыз деме, Созбағанға мойнымды, бойсыз деме. Өзімді іркіп, өзгеге кезек берсем, Көңлі күнсіз, аспаны айсыз деме. Ұсақ данқ, бас пайда, жеңіл сезім, Көрсеткенмен алтын қып көңіл жезін. Ақыл отын жағуға суын сеуіп, Қысқа өлшетіп кетпей ме өмір…