Көзін ашпақ болып қалың наданның, Досы болды әкем кітап, қаламның. Сол әкеміз және алғашқы ауылда Бірі болды мектеп ашқан адамның. Бірі болды ашық көзді адамның, Бірі болды ғашық сөзді адамның. Сол әкеміз ойпыл-тойпыл заманда Ілінгені-ақ нысанасына наданның.
Танды қуа алаулап күн шығары — ақиқат. Шабыт қуса ширығып жыр туары — ақиқат. Сезім құлын желіде жұлқынары — ақиқат. Ноқта қиып желкесін шұрқырары — ақиқат.
Қараймын тұстасымның ұсқынына, Нақ пәмдей алдым ба деп тұсты мына: Нақ Сізше дайын ба деп ел-жұртпен бір, Дәуірдің ызғарына, ыстығына.
Андыздап жүр Әзәзіл төрткүл тұстан, Әпсүн оқып сүу-сүулеп іштен-тыстан. Аран ашты айдаһар-ғаламдасу, Белге оралып мытқылап өкпе қысқан. Тарылдырды тынысты, басар жолды, Жат жобалап жоспарды жасар болды. Шығыс емес , таңдалды Батыс үлгі, Ұлттық рух бел кетіп нашарланды.
Бабаң-көкжал, атақты Торғай датқа, Нағашы атаң Хиуада болған тақта. Өрлік, отты қайсарлық қаныңда ойнап, Толымды ойлы заңгер боп келдің сапқа.
Семейден семинарист шыққан Екеу, Шығысша, Батысша да ұққан Екеу. Бажылдақ айтыстарға басу айтып, Сыбаға тартып жүрді мықтап өтеу.