Азырақ ағайынға айтар назым: Көңілім қоңыр күйдің тартты сазын. Елу жыл еңселігін жыр жүгі езген, Бұл Естеу сымпылдатты аққу, қазын. Қаз қойқаң, үйрек байпаң, аққу саңлақ, Сақ жүзді тыныш қоныс, айдын таңдап. Кім кепіл тұрмағанға қанға жерік Сұр мерген қарауылға…
Тиерде менен пайда жылмаңдайды, Қылықты жас әйелдей қылмаңдайды. Кейде ерте, кейде кеш кеп хал-жай біліп, Көңілді ауламаған күн қалмайды.
Таза талант мыңнан бір, Жазбай танып құшып қал, Көлегейлер жанында далбаса бар ұшықтар. Далбасамен талантты лайлайды пысықтар, Абай айтқан пысықты алпыс орар пысық бар.
Көзін ашпақ болып қалың наданның, Досы болды әкем кітап, қаламның. Сол әкеміз және алғашқы ауылда Бірі болды мектеп ашқан адамның. Бірі болды ашық көзді адамның, Бірі болды ғашық сөзді адамның. Сол әкеміз ойпыл-тойпыл заманда Ілінгені-ақ нысанасына наданның.
Үніме қүлағыңды түресің бе? Кеудем жылы ұяшық, кіресің бе? Жұрт оқып түсінуге жолымды ашып, Сен мені тектеп танып білесің бе?
Естеудің байлығы — өлең, бақыты — өлең, Жарға сыйлар жүзігі, жақұты — өлең. Саусақтарын талдырып қалам тұтқан, Жарты ғасыр жарға ұрған уақыты — өлең.