Достарым аз емес-тін, мұраттасым, Ақтаған ақ пейілін жырақта шын. Шақта да қиын-қыстау тергелетін, Ақ сөзден айнымаған сұрақтасым. Кейі оның — жыр жазарда пікір қосқан, Бөліскен ой-сезімін сұрақтасым. Кейі оның — тайды қатар үйретіскен, Қонысы, өрісі бір тұрақтасым.
Жалт-жұлт еткен дүние ғұмыр-тірлік! Көлеңкеңнен көңілім көрмеді үркіп. Өттім талай тар жолдан ат-көлік сау, Сезім, сенім тізгінін теңшеп іркіп. Өткізбедім дел-сал күй қалғып-мүлгіп, Қатарымнан ертелеу аштым түңлік. Айдыныңа тұңғиық ашық таңда — Тәуекелшіл талаппен кеттім сүңгіп.
Құлықпен құмары ынтық жалықпаған, Құныға жыр ұшырдым қалықтаған. Аспандап асқар асып кетпесем де, Қиынға қиялдаудан тарықпағам.
Азырақ ағайынға айтар назым: Көңілім қоңыр күйдің тартты сазын. Елу жыл еңселігін жыр жүгі езген, Бұл Естеу сымпылдатты аққу, қазын. Қаз қойқаң, үйрек байпаң, аққу саңлақ, Сақ жүзді тыныш қоныс, айдын таңдап. Кім кепіл тұрмағанға қанға жерік Сұр мерген қарауылға…
Тиерде менен пайда жылмаңдайды, Қылықты жас әйелдей қылмаңдайды. Кейде ерте, кейде кеш кеп хал-жай біліп, Көңілді ауламаған күн қалмайды.
Таза талант мыңнан бір, Жазбай танып құшып қал, Көлегейлер жанында далбаса бар ұшықтар. Далбасамен талантты лайлайды пысықтар, Абай айтқан пысықты алпыс орар пысық бар.