Қайғы артқан Қазақ Жері! Шыдамдысың. Жатқа сыр алдырмайсың — Мың аңдысын. Шарқ ұрып шүйіледі аспанында, Тас түлек перзенттерің қыран мүсін. Қайыспас Қазақ Жері! Қастерлісің. Қызырлы, құтты, ырысты ас бергішім. Кемелді ұл, керім қыздан әзірлейсің, Кешенді кен орныңның тас көргішін.
Тұмшалаған тұман бар, Әлемді кең көрсетпес. Жол, жобаға күмән бар, Ойын, дөңін өлшетпес. Балсыз болмай, балды да, Ылди, өр деп жатпайсың. Қорғалақтап алдыға, Нар тәукел аттайсың.
ЖЕРЛЕС АҚЫН (Марат Ысқақовқа) Қандай жақсы қасыңдағы жолдасың Деп жүрсе тек саған бақыт орнасын. Деп жүрсе ол қолдан қалам түсірмей, Күндіз-түні өлең мен жыр толғасын. Қандай ғажап қасындағы жолдасың Болса пікір, талғамда да қолдасың. Бөгеттерден бөгелместен өтесің, От сезімің досыңмен…
Дос, туыстық жол ашып, Білім іздеп барасың. Нарт жомарттай қолы ашық. Оң, солыңды шоласың. Талап, еңбек жаратып, Көкпарға еніп кетесің. Адамдықты мәре етіп, Ар-ұятппен өтесің.
Дегбірім кенет мазаң, кенет тозаң, Желкеден төнгендей-ақ қамшы созаң. Жүзімнен ойнаған қан оңып тарап, Бүркейді орнын жібек шілтер бозаң. Самарқау, марғау боймен шыбындатпай, Ұйтқиды құйын сезім бұғып жатпай. Ізінше табаға сап шыжылдатып, Түйсік-шоқ шыжғырады қуырдақтай.
Бойға күш, ойға қуат ес беретін, Састырмай сабырыма сес беретін, Кез келген көлігіне мінсем, түссем, Дем берер жебеушім бар дес беретін. Сақтады Ол таудың селі тасқыннан да, Дүрліккен дүрбелеңді басқыннан да. Сақтады Ол арашалап ауыр дерттен, Жібермей құрықтауға, асқынғанға.