СӨЗДЕН АС ӘЗІРЛЕНСЕ Сөзден ас әзірленсе, түйтік дәмдеп, Пейілді үн мәнерлейді дітпен пәмдеп. Бойға тез сіңіреді тәбет дәндеп, Мейірің жадырайды, жан елеңдеп. Қостабақ дәметеді құдадайын, Тоғайған ындын мен ес демдеп, сәндеп. Ал егер түйтік пен діт сұйықталса, Сөз іріп, бүлдіреді…
САҒЫНЫП ТОЙДЫ Кей дөкей келер тойға қонжимаққа, Кісімсіп кісі үйінде шолжимаққа. Шаншып жеп қазы-қарта, жал-жаяны, Жөнтексір өрік, жаңғақ, балқұймаққа. Кей ханым көрсетісіп жүзіктерін, Жүзіне қан ойнайды жүзіп керім. Кей ханым мойнын қомдап масайрайды, Ақ гауһар алқа асынып тізілткенін.
Жетпіске жеткендеймін жер түбінен, Зеңітіп ой-ғұмырдың дерті кілең. Шыға алмай шыңына өлең шаршаудамын, Ақ тұнық аңқат қанбай мөлтілінен. Алдымнан аз шықпады әуре-сарсаң, Қиямет қылкөпірі — қайда барсам. Оң қабақ танытқандар өте сирек, Кейбірі сөзге келмей етті торсаң.
Қанып жүр ғой тән шөлі, Жан шөлі қашан қанады? Жан аңсаған нәрсені Тапсаң — жанар жанады. Шақырады Көк Жайлау, Қалада жаз шыққалы. Жоқ-ақ еді қол байлау, Емеурінді ұл ұқпады.
Байқа, қартым, қасыңда қастасың жүр, Ауысқанын есептеп бастасың жүр. Қызыл итін үрдіріп қызғандырма, Қазанында қара су таспасын құр. Күледі олар, — көбейсе арпа көжең, Күндейді олар, — қазы мен қарта жесең. Жай табады жандары, — өздерінше Мылжыңдаймын, ойнаймын карта десең.
Жанымда қалтарыс жоқ айла бүккен, Жадағай тозып келем жай қалыппен. Жүзбе-жүз айтылыпты сөзім түгел, Бүркелмей жамау-жасқау жайма әдіппен. Пердесін жалғандықтың жұлып аппын, Көлгірсіп көз алдамай найқалып өң. Жылпосты жемқор аттай жер тарпытып, Жүрмеппін бөктергіме байланып жем.