Өтіппін ойлы-қырлы жер үстімен, Ой-пікір жарыстырып өрістімен. Ұштаппын өнерімді қол ұстасып, Серімен, сұлумен де келістімен. Сылтыңсыз сыр бөлісіп сымбаттымен, Жыртыңсыз күн кешіппін қымбаттымен. Сұңғыла сұхпат тыңдап сусындаппын, Сәбиттей, Ғабиттей де сұңғаттымен.
Алды да емес, арты емес ғұмыр-көштің, Алты патша дәуірін бастан кештім. Алып қалды аман-сау Бірім-Барым, Апаттардан ағызған тасқын-көшкін. Жеттім жақсы заманға еңсем биік, Шабыт құсым шарқ ұрып, белсендіріп. Көбеңдемей көк дөнен көсіледі, Жетпісімде желігіп ершен жүріп.
Жүректерге жол табар сөз іздеймін, Кейде таңға сарылып көз ілмеймін. Қорқатыным бір Алла, онан кейін, Алла құлын уайымдап безілдеймін… Отан – ордам, ел-жұртым, тағдырласым, Үмітім мен ұятым, балғын жасым, Көз тігеді түгелдей елең қағып, Сырлы, сынды мысқылмен жан құрдасым. …Жалғыз…
О, менің жақсыларым, жайсаңдарым, Қыңбаған қиындардан қайсарларым. Қасқайып қай-қайсың да халқың үшін, Түрмеге түсуден еш тайсалмадың. Қақ жарып қара қылды әділ сөйлеп, Тарттыңдар тас таразға ар салмағын. “Бас кеспек болса-дағы, тіл кеспек жоқ”, Сөз ұстап, сөзде тұру – жар салғаның.!
Ақ бұлағы жанымның – сезімдерім бұлқынған, Ағындарға ак толқын құлаш ұрып ұмтылған. Ақыл-ойды меңдеткен әлегі асық жыр-тумам, Аңтарылған алға-артқа аялы жоқ бір тынған. Мөлдір тұнық тамшысы маңдай терден үзілген, Мұз бұршақпен шайылып, малта таспен сүзілген. Сусындатқан бау-бақты, адамзатты құзырмен, Күлім…
Нәпсің мен жетелетсін сезімдерің, Асауға ерін салсын төзімдерің. Олжа, ұтыс саған аунап әр тұстан да, Ұстатсын тек тұзы мен көзірлерін. Зор ерлік – нәпсі тыйып, өзін жеңу, Сұлуға сұқ қадайтын көзін жеңу. Құлқынға, ындынға да ынсап сақтап, Ақ, адал адамдыққа…
Андыздап жүр Әзәзіл төрткүл тұстан, Әпсүн оқып сүу-сүулеп іштен-тыстан. Аран ашты айдаһар-ғаламдасу, Белге оралып мытқылап өкпе қысқан. Тарылдырды тынысты, басар жолды, Жат жобалап жоспарды жасар болды. Шығыс емес , таңдалды Батыс үлгі, Ұлттық рух бел кетіп нашарланды.