АЛЫПТАР ЖОЛЫ Ақ түтекте Көбік қар асатқызып, Ат құйғытып, Әр тұстан қасат бұзып, Қатар-шыққан қазақтың алыптары Өткел, көпір тастапты жасатқызып… Ақылы — көл, дария танығанға, Қайрақтай ой қылпытар жанығанға. Қазақтықты бойыңнан тулатады, Қуат құйып қоп-қою қаны қанға.
Бабаң-көкжал, атақты Торғай датқа, Нағашы атаң Хиуада болған тақта. Өрлік, отты қайсарлық қаныңда ойнап, Толымды ойлы заңгер боп келдің сапқа.
Арғы тегің өрбиді қара көктен, Қарқаралы хан тұтқан асыл тектен. Қилы қиян: қыр — аңду, қала — күзет, Жолың тайғақ- тас кешу басып өткен.
Семейден семинарист шыққан Екеу, Шығысша, Батысша да ұққан Екеу. Бажылдақ айтыстарға басу айтып, Сыбаға тартып жүрді мықтап өтеу.
Азаттық айғайшасы аттандаған, Аттанға аттан қосар шақ таңдаған. Ақ алмас семсер тілмен тоттанбаған, Төкпей сыр, аршымай іш тоқталмаған.
Бағына бере салған Бір Жасаған, Риза, қазақ тілі риза саған. Басыңа қалай сыйған сонша дүние? Әулие адамдайсың мың жасаған. Құл сөзден шоқай тартып, таяқ тұтқан, Жасадың ер терминдер жүрек жұтқан. Ғылымның айбарлы азу атаулары Бұраңдап балтырыңды болды Құтпан.