До свидания, қолың бер жүңгөлік дос! Кетіп барам еліме көңілім хош. Жалын алдым жаныма дәл өзіңдей, Тең ұсынып қолыма өмірім дес. Ұлар етін жегендей Ұлы таудан Мен Жүңгөні, достарым, ұмыта алман. Бірге өстім сендермен, бірге күлдім, Бірге таптым ортақ жол,…
Құлықпен құмары ынтық жалықпаған, Құныға жыр ұшырдым қалықтаған. Аспандап асқар асып кетпесем де, Қиынға қиялдаудан тарықпағам.
Көзін ашпақ болып қалың наданның, Досы болды әкем кітап, қаламның. Сол әкеміз және алғашқы ауылда Бірі болды мектеп ашқан адамның. Бірі болды ашық көзді адамның, Бірі болды ғашық сөзді адамның. Сол әкеміз ойпыл-тойпыл заманда Ілінгені-ақ нысанасына наданның.
Естеудің байлығы — өлең, бақыты — өлең, Жарға сыйлар жүзігі, жақұты — өлең. Саусақтарын талдырып қалам тұтқан, Жарты ғасыр жарға ұрған уақыты — өлең.
Маған кім жол үйреткен, жоба үйреткен? Табуды із жаза баспай көп иректен. Нөсерде сүметілсем не жаңбырда, Ың-шыңсыз құрғатынып кебуге өппен.
Мен, Естеу Нүсіпбеков Сабырбекұлы, 1933 жылы 25 ақпанда Қытай жерінде, Іле аймағы Текес ауданының Шолақмыс өзені сағасында Қазақстандағы зорлықпен ұжымдастырудың зардабынан қашып келген орта шаруа отбасында туылыппын. Туған шешем Қайыпжамал Исақызының төркіндері албан қоңырбөрік ішіндегі қарақұл руынан екен. Олар сонау…