Дегбірім кенет мазаң, кенет тозаң, Желкеден төнгендей-ақ қамшы созаң. Жүзімнен ойнаған қан оңып тарап, Бүркейді орнын жібек шілтер бозаң. Самарқау, марғау боймен шыбындатпай, Ұйтқиды құйын сезім бұғып жатпай. Ізінше табаға сап шыжылдатып, Түйсік-шоқ шыжғырады қуырдақтай.
(Т. Молдағалиевтің соңғы топ өлеңін оқудан туған ой) Айтқышсың, айтқышсың-ақ, ақын Тұмаш. Жүрекке жылы жырмен жақын Тұмаш. Аптығын басып жампоз жандардың да, Қашанда деп тұрасың құшағыңды аш. Мойынсал саған күллі сөз жейтіндер, Қырғиы қияннан жем көздейтіндер. Пайда іздеп өнер бағын…
Естімей бір мадақ сөз мейір қанды, Кеттің көрмей жақсы күн, жақсы таңды. Тигені жоқ сыбағаң, толық еншің, Өткізсең де басыңнан талай даңды. Ұзақ аңыз кешірген — арғың, бергің, Тарғалаң жол, тар кезең ауғын, келгін… Сонда да сен «Қасен мен Жәмиладай»…
Шабытын шарқ ұрғызды Хамаң ақын, Жайраң көз жарылқады жамағатын. Шығандап шықты алға, кейін тастап, Сан жүйрік ақындарды шаба алатын. Тұғырын ақындықтың биіктетті, Дастанды, лириканы үйіп-төкті. Иіріп оңқай асық сақасындай, Сегіз қыр, сексен сырлы сүйікті етті.
Азырақ ағайынға айтар назым: Көңілім қоңыр күйдің тартты сазын. Елу жыл еңселігін жыр жүгі езген, Бұл Естеу сымпылдатты аққу, қазын. Қаз қойқаң, үйрек байпаң, аққу саңлақ, Сақ жүзді тыныш қоныс, айдын таңдап. Кім кепіл тұрмағанға қанға жерік Сұр мерген қарауылға…
Үніме қүлағыңды түресің бе? Кеудем жылы ұяшық, кіресің бе? Жұрт оқып түсінуге жолымды ашып, Сен мені тектеп танып білесің бе?