Таудай талап берген тағдыр, япырай, Ең болмаса бақ бермепті тарыдай. Өксіді өмірім, өсек-қаншық із кесіп, Еңбекке сай сыбағама жарымай. Өкпелеуге хақым жоқ па өмірге?! Әлде менің жүйке жүйем темір ме? Әлде жүйкем-жүн, болмаса киіз бе? Кожекедей күйгем жоқ па көмірге…
Көлік-дене көк танау қажығандай, Білеу-білеу сіңірлер сазығандай. Күннен-күнге азайып әл-дәрмені, Алқынады керіліп жазыла алмай. Шыққан екем, қайтейін, көп жүк артып! Шамадан тыс жүйкемді бек жұқартып. Өкпе-назың көк тиын замандасқа, Пақыр бар ма сөз ұғып, текті ұғарлық?! © Естеу Нүсіпбеков
Ақ тер-көк тер астымда көлік-дене! Кешірмедің басыңнан өмірде не?! Арқалатпай ертоқым орта жолда, Өткелектің шығардың өріне де. Ақ тер-көк тер астымда дене — көлік! Қажыр қайрап қайратқа бердің ерік. Нәпсі-даққа жанымды тоттандырмай, Жеткенімше жетпіске болдың серік.
Зымыран уақыт шіркін оқтай екен. Күйдірсе, – көмбедегі шоқтай екен. Аз емес тайғақ кешу, тар кезеңім, Соларға мен қалайша соқпай өтем?! Әр күнім, айым, жылым өнер тапқан Жасартты, жасандырды тұс-тұс жақтан. Деседе дұшпандарым дес алып жүр Ылғи да лас ниетпен…
Жүрмін-ау жүрек жара қуана алмай, Ел танып еңбегімді – жұбана алмай. Дөп сыйлап артық-кемсіз сыбағамды, Бір тосын бақыт күнім туа қалмай. Аз болмай арман-қырғи алысары, Ой биік самғар еді алыс, ары… Бесінші белесімде тағдыр таптым Анда да, мұнда да емес,…
Ақылымды “әй” дерім, Сезімімде “қой” дерім — Бірім-Барым болмаса, Мұсылманмын қай жерім?! Ақылыма арыз көп, Өтелмеген қарыз көп. Өмір бойғы бес намаз Мойында тұр парыз боп.
Жарқыл қаққан жас бойдан жанаттылық, Көрсем деймін сардарлық, санаттылық. Албырттық пен аңғырттық ала қашпай, Ұстасаң-ау табанды тағаттылық. Күрестің бе? Мықты ұста бір қалыптық. Әпермейді абырой ұр да жықтық. Астаспаса айла-әдіс ақылменен, Қажмұқандық алыптық – құр халықтық.