«Мына заман қай заман, қай-қай заман?» Империя күйреген дай-дай заман. Тәуелсіздік жол іздеп сай-сайлаған, Даусы өктем заман бұл айқайлаған. Ұлт жандылар жүргенде жүген іздеп, Ақ қойларын боз дөңге шай-шайлаған. Боз бестілі бұрынғы пысық хатшы Іліп кеткен билікті қайқаймадан.
Мешін жылы ақпандатқан, Ақ түтекте туыппын. Ақ құндақта сезе қоймай, Не екенін де суықтың. Ауғын атам қуаныпты, Шаңырағына шайқалған. Шаншылатын болғанына, Үміт тірер уықтың.
Соқпағанмен тарихқа арнап қорған, Қасқайып кек қайтарып қалмақтардан. Әр төбенің астында мыңдап қазақ Найза ұстап намысын қорғап қалған.
(Алып ақын туралы айтысушыларға) Қазақтың жеріндей кең ұлан байтақ, Кеудеден сөз желдіріп салған жайтақ. Сарқыны қос ғасырлық ауыз сөздің, Теңіздей тентек толқын келген шайқап.
Томпайып бейіт қалды белең қырда, Мұра қып қолау құба көбеңді ұлға. Білген жоқ бірақ ана сол ұлының, Боларын құмар өрен өлең-жырға.
Қазақтың мың жанып, мың өшкені көп, Тар кезең, қилы заман кешкені көп. Малға өріс, жанға сая табам ба деп, Ауғын боп ата жұрттан көшкені көп. Зынданнан қашып шығып, кісен ашып, Тасқа ұрып, қолдан бұғау шешкені көп.