Ақпан соңы. Астана. Кесенеде — Арқа аязы есіп тұр еселене. Сәті түсті көрудің, Дәл сол күнге Жазылыпты зиярат пешенеме. Азынаса ақ түтек боран сыртта, Көк сүңгі мұз қатырып қас пен мұртқа. Ішімде де уілдеп ысқырып тұр, Қалшылдатқан қарлы ызғар ала…
Естімей бір мадақ сөз мейір қанды, Кеттің көрмей жақсы күн, жақсы таңды. Тигені жоқ сыбағаң, толық еншің, Өткізсең де басыңнан талай даңды. Ұзақ аңыз кешірген — арғың, бергің, Тарғалаң жол, тар кезең ауғын, келгін… Сонда да сен «Қасен мен Жәмиладай»…
Шабытын шарқ ұрғызды Хамаң ақын, Жайраң көз жарылқады жамағатын. Шығандап шықты алға, кейін тастап, Сан жүйрік ақындарды шаба алатын. Тұғырын ақындықтың биіктетті, Дастанды, лириканы үйіп-төкті. Иіріп оңқай асық сақасындай, Сегіз қыр, сексен сырлы сүйікті етті.
(Академик Қ.Сәтбаевтың туғанына 100 жыл толуына) Марқасқасы ғасырдың, Ақыл-ойдың саңлағы. Дүбіріне үн қосқан жаңғырығып жан-жағы. Келген, жортқан екпіні желпіндіріп мезгілді. Тау жапырып, тас езген болат тұяқ салмағы. Соқпақ салған соныдан көрегендер көсемі. Таңдайынан бал тамған ділмәрлардың шешені. Арасынан алыптар Құрықталмай,…
Деді әлде, демеді әлде еленейін, Кернеді керім өнер өне бойын. Еңсерді қой асықтай қолда ойнатып, Азия, Европаның өрен ойын. Сара сөз саңлақтардың көп кезінде, Дара көк даналардың тек кезінде. Уызы шын жарыған бекзат болды, Көркем ой керегесін көктесуге.
Көзін ашпақ болып қалың наданның, Досы болды әкем кітап, қаламның. Сол әкеміз және алғашқы ауылда Бірі болды мектеп ашқан адамның. Бірі болды ашық көзді адамның, Бірі болды ғашық сөзді адамның. Сол әкеміз ойпыл-тойпыл заманда Ілінгені-ақ нысанасына наданның.