Өтті Абай жағаласып
Өтті Абай жағаласып, заманымен, Мың құбыл, тоң мойынның амалымен. Зәр жұтты, байланды оққа Шәкәрім де, Жауыз қол, қара жүрек зауалымен.
Өтті Абай жағаласып, заманымен, Мың құбыл, тоң мойынның амалымен. Зәр жұтты, байланды оққа Шәкәрім де, Жауыз қол, қара жүрек зауалымен.
«Ақырын жүріп анық бас, еңбегің кетпес далаға» деп жыр төккен ақын Абайдың жыр жолдарын өмірлік ұстанымы еткен, атам Естеу Нүсіпбековтің тек ұстаздық, ақындық, азаматтық болмысында ғана көрініс тапқан жоқ. Өз отбасын тәрбиелеуде де ғұмырлық кредосы болды десем артық айтқан болмас…
Сарнататын санаттарын, Жайнататын жанаттарын. «Әліппе» де, «Ана тіл» де Қақтырады ой қанаттарын.
Құнанбай немересі, асыл қаннан, Жарық шам, түтіндемей ашық жанған. Абайдың жан дертімен мең-зең болып, Түнде ұйқы, күндіз күлкі қашырған жан. Абайдың отырса ойы, созса — қолы, Шиыры Шығысқа озған бозша жолы. Сойқанды содырлардан, сұмнан, қудан, У-зәрді аз ішпеген ыдыс толы.