Қайғы артқан Қазақ Жері! Шыдамдысың. Жатқа сыр алдырмайсың — Мың аңдысын. Шарқ ұрып шүйіледі аспанында, Тас түлек перзенттерің қыран мүсін. Қайыспас Қазақ Жері! Қастерлісің. Қызырлы, құтты, ырысты ас бергішім. Кемелді ұл, керім қыздан әзірлейсің, Кешенді кен орныңның тас көргішін.
Құр қоймапты тас тағдыр Ғайып кенде: Кемем жүзді Атырау, Жайықпен де. Олжа артқызды арқама. Жаңа ғасыр! Сый-сауғамды атасам айып етпе: Басты сыйым — ақ пырақ Азаттығым, Еркін елге бас ие қазақтығым. Екі жүзден асатын жұрттан қалмай, Тәркі еткенім бодандық азап…
ЖАН АЗДЫРМА, ЖЕТКІНШЕК. Біраз жас қанын бұзып құтырып жүр, Айықпас ауруларға тұтылып жүр. Тән саулық, жан саулықтан сақал сипап, Ақылдан жүген ұстап ұтылып жүр. Не нәрсе тәнін бұзған, жанын бұзған? Сұйылтып қою күрең қанын бұзған. Адамдық қасиеттерден жалаңаштап, Қандай күш…
Ағайынға ағайын жат болар-ақ, Қайыр-мейір азайып сап болар-ақ. Сертте тұрмас, селт етпес, иіс алмас, Сергелдеңге мына жұрт тап болар-ақ. Қорқынышым менің тым көбейгендей, Жорықсыздық жолы тым кеңейгендей. Әже өлген күн үйленген қызды көріп, Көк өгізі үміттің шөмейгендей.
Сөз — артист, Жасанады алуан түсте. Түрленеді киімі де киген үсте. Әлде шын, әлде ойын, әлде оспақ, Шиесі тым шытырман түйген іште. Көп сырын ешкімге оңай танытпайды. Ой атын жүгендейді, хамыттайды. Не терең, не тылсымға сүңгітсе де, Көз алдап —…
Буынсыз тіл қайнағанда, Балқытады тас көңілді жібітіп. Буынсыз тіл жайнағанда, Ұсатады таудың тасын үгітіп. Буынсыз тіл жай тастаса, Қақ жарады — қақырайды қарағай. Буынсыз тіл ой тастаса, Жұбанады қара дию баладай.