Арқаның суық бораны
Арқаның суық бораны Арқадан өтіп барады. Алда тұр қарға малтығып, Азынап құрбан алаңы. Жібімей қатқан мұздары, Қайтпапты қыстың ызғары. Қариды іште өзекті, Қосылып тарих ызбары.
Арқаның суық бораны Арқадан өтіп барады. Алда тұр қарға малтығып, Азынап құрбан алаңы. Жібімей қатқан мұздары, Қайтпапты қыстың ызғары. Қариды іште өзекті, Қосылып тарих ызбары.
Ақпан соңы. Астана. Кесенеде — Арқа аязы есіп тұр еселене. Сәті түсті көрудің, Дәл сол күнге Жазылыпты зиярат пешенеме. Азынаса ақ түтек боран сыртта, Көк сүңгі мұз қатырып қас пен мұртқа. Ішімде де уілдеп ысқырып тұр, Қалшылдатқан қарлы ызғар ала…
Жұматай палуан (Поэма) І Әкесі Есмұхаммет момын адам, Сөз қуып тілін, жағын жанымаған. Үш ұлы жұныттай боп ер жеткенде, Танылды талай жұртқа танылмаған. Үш ұл да еңбек еміп, ерінбеді, Қыл, қылшық, жүн, шуаштан жерінбеді. Кішісі — Жұматайы ерекшелеу: Бетте түк…
АЛЫПТАР ЖОЛЫ Ақ түтекте Көбік қар асатқызып, Ат құйғытып, Әр тұстан қасат бұзып, Қатар-шыққан қазақтың алыптары Өткел, көпір тастапты жасатқызып… Ақылы — көл, дария танығанға, Қайрақтай ой қылпытар жанығанға. Қазақтықты бойыңнан тулатады, Қуат құйып қоп-қою қаны қанға.

Бабаң-көкжал, атақты Торғай датқа, Нағашы атаң Хиуада болған тақта. Өрлік, отты қайсарлық қаныңда ойнап, Толымды ойлы заңгер боп келдің сапқа.

Арғы тегің өрбиді қара көктен, Қарқаралы хан тұтқан асыл тектен. Қилы қиян: қыр — аңду, қала — күзет, Жолың тайғақ- тас кешу басып өткен.